با قطره های ریز ودرشت

آهنگ بی نوایی من دیوانه می زند

ساعت نواخت آهنگ نیمه شب

این قطره های ریز قلب مرا خیس می کنند

قلبی که سالهاست در سیاه چال زندگی

پنهان نموده جسم نحیف عشق را

تا باور کند خواب رفته است

بازم صدای شر شر ناودان ساختمان

خواب از سرم ربوده مرا خرد می کند

آهنگ یک نواخت باران

میکاود روح خسته ام را

با ناخنی که چنگ بر چنگ می کشد

مانند مردگان قبرستان متروک شهرمان

روح مرا دو باره به مسلخ می کشد

باران دو باره ساز خود کوک کرده است

شاید

بیرون کشد عشق مرا از سیاه چال دل

از دیر باز زندگی

تنها مرا نهاد و خود زود رفته است

باران دو باره نوای عشق را

با دستهای ناودان می نوازد

وقدم های مردن آهسته می آیند

فردا همه کنار خیابان شهر عشق

جسم نحیف مرده ز باران عشق را

تشیع می کنند

اسداله پورهاشمی ۲۶/۱۱/۸۴ مسجدسلیمان

یک حدیث کهنه بود

از قدیم

از دورهای دور

از همان روزی که احمد صوت قرانی سرود

کینه ها جان دیگر گرفتند

و صدای صوت قران را هدف کردند

تا محمد بود آتش زیر حاکستر نهان بود

چون به حق پیوست

اولش حق فدک ضایع نمودند

صورت وپهلوی دختش در هم شکستند

علی را خانه نشین کردند

وآنگاه کمر بر قتل او بستند

حسن را با هزاران خدعه ونیرنگ

در بستر خوابش دریدند

و اکنون نوبت سالار دین بود

تا به خونش در کشند لیک این بار حسین فریاد زد

مسلمانان به پا خیزید

که طلم بیداد می کند

برای چاره این کار حسین  در خون کشیدند

اینسان عشق را آفریدند

 کربلا را

و شهادت را

از دریا بگویم

از زمین از آسمان

از تیک تیک ساعت که دهد آواز

برخیز کاروان منتظر توست

از رود خون در دشت جنون

از گل های سرخ به خون خفته

از که بگویم که ناشناس باشد

در این ماه خون از حسین باید گفت

از حماسه تاریخ خونین عشق

از به خون طپیدن شیعه

از حماسه ای برای احیای دین

از دفاع از حقوق پایمال شده

از مرثیه کربلا از زینب یا سجاد

از کودکان فراری در صحرای بی آب

از اسارات از کربلا تا انتهای تاریخ شیعه

از سنگ پراکنی دشمن فاتح روز

یا از فاتح تاریخ از کدامین بگویم که تو نشناسی

از حسین می گویم که می نشاسی

 تاریخ خونین به دشت کربلا را

از زینب این استوره زمان را

از کسی بگویم که تاریخ کربلا را زنده کرد

از زینب

از زینب

تا تو بدانی که زینبی بودن یعنی تاریخ شیعه

در امتداد زمان جاری نگهداشتن

یعنی محرم را تا انتهای زمان بردن

یعنی عشق را ستودن

آغاز خدا شناسی وخود شناسی

باور ها را باور کردن

از زینب که باور داشت حسین حق است  

در بند و اسیر نای عشقم یارب

گویند به کوی دلبران باید شد

رفتم به کوی دلبران عشقم یارب

مست از می ناب بی ثواب تو شدم

افتاده کوی پر ز خاک تو شدم

هنگام وصال دست دیگری بگرفتی

از جور تو سر به خاک تو شدم

گویند به پروانه نگویید حرفی

از سوختن دلش نگویید نقلی

ما مهر سکوت بر لب خود زده ایم

از خلق خدا چگونه بندی طرفی

امید که روز وصل به پیمانه رسد

از خانه دوست دو پیمانه رسد

یک بهر سحر یکی برای افطار

هر دو ز بر دوست و میخانه رسد

ما شمع وجود خود به دلبر دادیم

رخصار نکوی گل به مریم دادیم

تشبیه نموده هر چه دل می خواهد

توجیه مثال دل به دلبر دادیم

اسداله پورهاشمی ۱۲/۱۱/۸۴ مسجدسلیمان

میروند وهیچ برگشتی ندارند روز ها

هیچ ردی را نمی زارند به جا

وه چه تلخ است این چنین رفتن از میان دره ها

دره های پر ز سنگ و خار ها

خار هایی که همیشه دست وپای عابران را بشکنند

 با عاشقان جور دگر بر خورد ها هم می کند

عاشقان دیوانه تر هستند ومستان بی قرار

باز هم در  دره های پر ز خار

راز های خویشتن افشا کنند

تا بدانند عابران این سختگان راه عاشق بوده اند

شاید روز دگر شدیم عاشق این دره ها

این گذر گاه های سخت

شایدم

شکوه از نای نی

از دیاری که ندارد مردی

از سرابی که ندارد هستی

یا از نگاهی که بر در مانده

یا از دوستی که از کنارم رفته

می خواهم از پیوند ها بگویم

شادی های بیکرانه دریای دلم

از دشت های پر از شقایق های مستی

از پروانه های دیار معرفت

از انانی که عمری در کنارم بودن

هیچ وقت دوست نداشتم از جدایی بگویم

اما چه کنم که دیار معرفتم این گونه کرد

و مرا واداشت تا از جدایی بگویم

تا تو هم رنج جدایی در یابی

تا بدانی چه من می گویم

که جدایی درد جان سوز من است

هیچ راهی ندارم جز رفتن

تا دیاری که نباشد نشانی از بودن ها

و جدایی سخت است