در لحظه های دیدار

در کوچه های خلوت

درانتظار رسیدن ،درد بدون بودن در کنار

هنگام دعا

در گوشه ایی خلوت ،با خلوص نیت ،خواندن سوره اخلاص

آرمان به جا مانده از سال کهنه

دروغی همراه با عمری باور

سایه های در روشنی بدون تحمل رفتن

برای آخرین بار در این سال

می خواهم که اولین باشیم

از نگفتن دروغ به خودمان

سال خوبی ،با خاطره خوبی ،شروع تازه ای ،

صاف وصادق وصمیمی برخیزیم دستان هم را بگیریم

با صدای بلند بگوییم

شاد باشید وخرم

از کوچه خلوت عبور کنیم

دستی افشانیم وغبار رخی به زداییم

لبی را به خنده باز کنیم

باز هم با فریاد بلند سال نو را تبریک بگوییم

به همه یاران

در فصل رویش تازه بهاران

سال نو مبارک باد

سرود تازه نگاه پیام صادقانه داشت

رهرومست نیمه شب سحر ز کاروان جدا

رسیدن به عشق را به انتظار خانه داشت

برید از تمام زندگی تا که رسد به یار خود

برای دیدن رخش هزار ها بهانه داشت

عبور از بلاد سخت نداشت هیچ بهانه ایی

به شوق دیدن رخش هزار ها گمانه داشت

وضوی عشق را گرفت دو باره در حضور یار

به سجده گاه عشق تمام عشق را به خانه داشت

جوانه های دلبری به فصل سبز زندگی

هزار هزار، هزار هزار بهانه داشت

به شوق دیدن جوانه ها به کوی ودشت می خیزید

دلی که طول عمر را به عشق عشق بهانه داشت

قدر آن باید دانست

تا مبادا به سر کوچه تنهایی ها جای بگذاریمش

اگر آنجا نهادیم وگذشتیم وشدیم

وقت نیست تا که بر گردیم

اگرم برگردیم شاید دیگر برداشته با خود ببرد

عمر یک بار بیاید ویک باره رود

به همین سادگی وبی نظری

بهتر آنست که برخیزیم

خانه جاروب کنیم فرش ها را بگسترانیم

وقتی که تولد شد قدر هر ثانیه اش را بدانیم

تا مبادا مفت از دست رود

عمر چیزی است که هرگز نتوانی برش

قدر واندازه نهی

حیف شد عمر رفت وما سر گردانیم

دل پر غصه ایی همراه خود داریم

حیف شد

اسداله پورهاشمی ۲۵/۱۲/۸۴مسجدسلیمان

در صف طولانی از حرف انتظار

دست همدیگر گرفته بی قرار

چشم بر در دوخته تا مرز عشق

باز بازی می کند این روزگار

با دوتا از دلدادگان کوچه های خاطرات

حرف از امروز نیست از فردا هم نمی گوید کسی

قصه ی واماندگان دشت شوق

تا که دل باور کند این مستی ودیوانگی

بر لب پر چین باغ خاطرات

قصه تنهایی ما بود  و مستان سحر

کاش بودی با دلت در گوشه ایی تنها تر از مست غریب

تا بخوانی دوست را در لحظه های انتظار

تا که همراهت شود دست در دستان تو

وارد آن مکتب پر از محبت ها شوید

عاشقانه پا نهید در محضر استاد عشق

عاشقانه .........................

اسداله پورهاشمی ۲۲/۱۲/۸۴مسجدسلیمان

حکایتی ز زمین و ستاره سحر است

حکایتی ز دو عاشق که صبح رستاخیز

به عرصه گاه قیامت تمام را نظر است

طلوع روز قیامت چو می رسد فردا

برادرانه بگریید خانه خیس وتر است

دوای درد دل بی نوای مجنون دل

حدیث قصه فرهاد و نقش یک تبراست

نگاه مات زلیخا به صبح روشن دل

نوید یک طلوع دو باره در سفر است

مسافران غریب می رسند ز کوه ودشت ودمن

بر آستان محبان عشق شور و شر است

چه هدیه ایی به قیامت کنیم ارزانی

همان قدر که توانست دست پر است

مرا جدا نمودند ز عشق وزندگیم

خدا کند که نگویند راه پر خطر است

اسداله پورهاشمی ۱۵/۱۲/۸۴ مسجدسلیمان

از ستم های زمان

از خرابی دل مرده به تدبیر زمان

چند باید بروی تا به فردا نرسی

وز پس این همه ابر

ابر تیره که افق پوشاندهست

و دمادم بخواند ترا بسوی مسلخ عشق

تا که باور داری قربانی شدن ها

تا دگر باره نخندی ز دست نا اهلان

باز هم ای دل دیوانه من

چند گویی ونخندی با کس

چند از رفتن بیراهه دل غمگینی

تا کجا می خواهی تو بپوشانی

حرم نا محرمی این مردم نا فهم

نا فهم که خدا را به یغما دادند

تا که جایی گیرند

از پس این همه نا مردمی خود با دوست

چند  گویی وبخندی با دل رسوایم

که به یغما دادی دوستی این دل را

پیش هر نا مردی

و دگر باره نخواهم خندید از پس خنده تو

تا بدانی که کجا نامردیست

این خدا می داند

آنی که در محراب به خونش کشید !

آنی که حقوقش نمی شناخت

آنانی که ولایتش را خدشه دار کردند

آنانی که سیلی بر صورت فاطمه زدند

آنانی که عشق را در خانه زندانی نمودند

نه : آنان  علی را خوب می شناختند

می دانستند  او کیست

اما دنیا دوست بودند

نامردمان شب پرست بودند

هدایت شدگان خدا ناشناس بودند

اگر نبودند این گونه نمی کردند

حق را از حقدار نمی گرفتند

جنگ جمل راه نمی انداختند

فرقش را در مسجد نمی شکافتند

اینان هنوز هم هستند

که علی را بخاطر لقمه ایی نان بیشتر به مسلخ می کشند

با نامش حق را لگد مال می کنند

و محرابش را خونین

کاش میشد که حق را به علی می دادند

عدالت را از آن علی می داستند

کاش می دانستند که علی کیست

کاش

کاش

خانه ایی آباد داشتم بر بادشد

چشم مستان خواستم رسوا شدم

قلب عاشق داشتم بر بادشد

هر چه نالید نبد فریاد رس

شرح پیروز داشتم بر باد شد

با خدا گفتم هزاران درد دل

خود چه امید دوایی داشت بر بادشد

نیست امید رهایی یاربا

راه بازی داشتم بر باد شد

همرهان رها دل تنها شدم

کاروانی داشتم بر باد شد

بارالها یک ره رستن نشان دل بده

هرچه من ره داشتم بر باد شد

مانده ام در کار خود وا مانده ام

انتظار یک تبسم داشتم بر باد شد

اسداله پورهاشمی ۲/۱۲/۸۴ مسجدسلیمان