میبردم تا غروب عشق

تا لحظه های بی تو بودن

تا آن زمان که دست تکان دادی

بی آن که بنگری  به صورت خیس از اشک دیدگان

رفتی از کنارمن

در لحظه عبور

ایستاد زندگی

یک لحظه سکوت

برباد همه آرزوی ما

آنگاه غروب از راه رسید

تنها غروب عمر عشق من مانده از همه

اسداله پورهاشمی ۲۸/۵/۸۶ مسجدسلیمان

جایی که هیچ نیست غیر از خدا

جایی که خلوت دل تنها همیشگی است

آنجا کجاست

گویا حدیث تازه عشقی نهفته است

در گوشه های خلوت تنهایی

اما من می روم مانند باد

همراه باد

تا سر زمین دوست

جایی که او ست تنها ترین نگاه

همراه باد پیغام دوست میرسد

تا بر شمارد همه لحظه های دور

تا باز گوید از بیوفایی زمان

از لحظه های سخت دودلی

از لحظه های بی کسی

تنها شدن همراه باد رفتن از این دیار

باید که بود دید

یاران چه کرده اند با این دل غریب

هر دم می گریزد از دست ناکسان

تا پر کشد همراه باد 

بگریزد از خانه های خلوت

خود را رساند به دشت شوق

و بگوید با باد همراه میشوم

این دوست از پی دیدن رخت

مسجدسلیمان ۲۰/۵/۸۶ اسداله پورهاشمی

حرف بهانه از دل دیوانه می زند

هر جا که میرسد بد این خانه خراب

نزد خودی یا که بر بیگانه می زند 

دوشم پیام داد که در خانه خراب

جام از ازل شکسته  در خانه می زند

گفتم نکن همه دل می رود ز دست

گفتا کنم چون که در خانه می زند

بهر عذاب دل همه جا حرف دل زند

دیوانه وار حرف دل از خانه می زند 

رفتم من از دیار پر آشوب زندگی

چون که رقیب خامه بهمی خانه می زند

دوستی یک تن و یک پیمانه

یک خراب حالی و یک می خانه

یک سبو پر ز شراب حورا

یک نگاه پر ز گل و ریحانه

هدف پاک به صبحی روشن

یک غزل خوان وسط گل خانه

عمر بی دوست نشاید بودن

دوست تنها دل پر پیمانه

دوست آن است که یک رنگ بگوید از خود

حرف های کهن از راز در میخانه

دوست یعنی تو سلامت در راه

در عجب باش از این پیمانه

من نگویم تو مرا دوست شوی

دوست من یارب این میخانه

دوست چون خط موازی باشد

منحرف نیست از این میخانه

چلچراغی است که عالم دانند

روشنی بخش در میخانه

دوستی ماهمه جا رنگ خدایی دارد

چه در این خانه چه در آن خانه

محرم راز دلم دوست من می باشد

چون خدا داده به او صد گل و صد پیمانه

در وفا داری او نیست مرا شبه و شک

مست اویم سحر از پیمانه

اسداله پورهاشمی مسجدسلیمان ۲/۵/۸۶