سوختن پروانه را دور از محبان کی توان

گرد شمع و شعله اش تا پای جان باید دوید

گرد شمع جان نشستن بی عزیزان کی توان

محفل رندان پر از شور و شر شیدایی است

در میان لاله زاران بی عزیزان کی توان

لاله ها سر بر کشند از خاک صبحی آشنا

صبح روشن با غم و اندوه یاران کی توان

رویش گل از میان خاک یعنی دوستی

دوستی بی حب یاران بی نگاران کی توان

می توان خندید چون شمعی به صبح عاشقی

اشک حسرت در فراق بی وفایان کی توان

می توان خود سوخت اما شعله ایی را نقش زد

زیر نقش شعله بی آرام جانان کی توان

ما که چون شمعی بسوزیم در فراق روی دوست

عاشق دل خسته را بی مهر یاران کی توان

اسداله پورهاشمی مسجدسلیمان ۱۶/۱۱/۸۷