در خانه ایی خراب

در کوچه ایی پر از التهاب و درد

در جاده ایی که ندارد

مقصدی درست

با یک نگاه ساده بگویم ز درد ها

باور کنی که درد من از هر درد بیشتر است

رویم سیاه و تنم خسته زمان

کج خلقی های درد

دیوانه می کند این جسم نا توان مرا

بازم دوباره خواهم آمد

از کوچه های عطر اقاقی

و بازم به تو سلام خواهم نمود در لحظه های سخت نبودن ها

و در آخرین نگاه بعد از سکوت و درد

خواهی دید من صادقم و زلالم به شکل نور

این بار من آمدم تا که بمانم کنار تو

تا آخر زمان

مسجدسلیمان ۳/۲/۸۸ پورهاشمی