نی نامه

دوبیتی

ninameh — Wed, 11 Nov 2009 09:10:44 GMT

گذری داشت دلم سوی بهشتی که ندید

نظری داشت دلم سوی خدایی که ندید

رفت و گردید ولی یافت نشد مقصد دل

هدفی داشت دلم سوی رهایی که ندید

*************************

گفت با دل ز چه رو شیدایی

تو چرا این همه آشفته و بی پروایی

مقصدی داشتی اما به مراد تو نشد

نرسیدی به مقصد چو خودت دریایی

***********************

مقصد عشق گرفتی و رسیدی به هدف

شهره شهر شدی تا که رسیدی به هدف

میل تو سینیه سوزان شقایق ها بود

دشت در پنجه گرفتی ورسیدی به هدف

*************************

سوختی سینیه سوزان شقایق ای دوست

در هم آمیخته کردی تو حقایق ای دوست

راه دانسته قدم های مردد تو زدی

عاقبت ریشه تو کندی ز شقایق ای دوست

مسجدسلیمان پور هاشمی

دیار مستان

ninameh — Fri, 06 Nov 2009 08:02:18 GMT

هر چه باران بخوریم

هر چه آهسته رویم

هر چه در دامنه دشت به همراهی گل پر یزنیم

باز هم مقصد ما معلوم است

به کجا خواهیم رفت

به دیاری که هم مردم آن ساده ترین ها هستند

به همان جا که پر، از گل ریحان باشد

به دیار مستان

به دیار همه عشاق خدا جو رویم

باز هم می پرسی به کجا خواهیم رفت

من وتو خواهیم رفت

به دیار مستان

مسجدسلیمان پور هاشمی

چیزی نبود

ninameh — Fri, 23 Oct 2009 06:43:18 GMT

چیزی نبود که خانه تکانی کنم دمی

حرفی نبود تا که بگویم از آن کمی

در باور خودم توهم بی جا نشسته بود

یا در نگاه خسته من جا گرفته بود

یا گوشه ایی ز چشم و ابرو اشارتی

یا نامه ایی نوشته داده حوالتی

خواستم که پرکشم از کوی و خانه اش

دستم گرفت و گفت نشینم به شانه اش

وقتی که دید خسته تر از خسته گشته ام

یک دم سکوت کرد به گفتا گذشته ام

حرف من و حدیث دلم چیز دیگریست

باور کنید خستگیم چیز دیگریست

از این همه ریا در عالم گسسته ام

ازا ین همه دغل ز عالم بریده ام

جیزی نبود تا بگویم به دوستان

آیند نظر دهند بر این باغ و بوستان

چیزی نبود غیر کلامی که رنگ داشت

رنگ ریا و خستگی و ننگ داشت

مسجدسلیمان پور هاشمی

حیف شد خانه ما خالی شد

ninameh — Sat, 17 Oct 2009 17:20:57 GMT

حیف شد خانه ما خالی شد

از دلی که همه عمر محبت می کرد

از نبودن هیچ نگفت

هیچ وقت هیچ گله از زندگی خود نکرد

یا نخواست تا دل ما لانه دردی باشد

یا نگفت منتظرم تا که کسی آید گوید هستم

همه جا بود ولی سایه ایی تنها بود

کوهی بود که همه تکیه به آن می کردند

و تهی دست

سلامی داشت بر صبح که نپرس

چقدر زیبا بود

وقتی به نماز می ایستاد

و چقدر آرام وقتی که نگاهم می کرد

با همان حوصله خوبی خود می گفت

مهربان باشیم و صبور

یا به ما می آموخت محبت ها را

دستمان می گرفت با خود مبرد به درخانه معبود

به همان جا که خودش با چه عشقی نگاهش می کرد

می شد فهمید که خدا را دیده

کین چنین محو تماشا گشته

با بسم الله پا را به در خانه معبود می گذاشت

ومرتب می خواند سوره انزلنا

به ما هم می گفت که خدا را دیدید

عاقبت رفت دلم تنها شد

خسته از این همه سختی

این همه درد که در هجر وفراغش خوردم

همه وقت یادش در دلم جا کرده

نرود هیچ ز یادم صورت زیبایش

دوش آمد و مرا با خود برد

و نشانم داد خانه خالی ما را به من

گفت این خانه خالی طلب لطف و محبت دارد

باید این خانه پر از شور و محبت گردد

هیچ دیگر نگفت و آهسته رفت

به همان جا که همیشه من و او میرفتیم

دست برد و کمی آب برداشت

و نگاهی انداخت

از نوع زیر لب زمزمه کرد سوره انزلنا

و به من گفت بخوانم با او

سوره انزلنا

و منم خواندم سوره دل خواهش

اما

حیف شد خانه ما خالی شد

از وجودی که سراپا محبت بود و دعا

مسجدسلیمان ۲۵/۷/۸۸ پورهاشمی

دستی بر آب

ninameh — Mon, 05 Oct 2009 17:16:18 GMT

در انتهای جاده تنهایی زمان

دستان خود گشود

بانگ اذان بگوش

دستی بر آب

سجاده ایی پر از غنچه های یاس

بر سجده ایی بلند

آهنگ عشق بازی خود

از نو نواخت

مسجدسلیمان ۱۳/۷/۸۸ پورهاشمی

باور

ninameh — Wed, 23 Sep 2009 07:30:26 GMT

باور نمی کنی خبری ساده بود و بس

اما به رغم سادگیش موج درد شد

پیچید همچو باد به گوش زمانه ها

شد ماندگار در دل تاریخ و رویداد

هر کس به گونه ایی به تصویر می کشید

افسانه ایی که ساده ترین رنگ ساده بود

کم کم گذشت زمرز فسانه ها

رفت و رسید تا به سر قله نفاق

وقتی که روی نمود، همه جا پر نفاق دید

تازه خبر رسید که این ساده ،ساده هم نبود

در پشت سادگی همه رنگ وریا عیان

این بار گونه ایی دگر رفت به ذهنها

افسانه ایی دوباره ساخت از آن سادگی خبر

در انتها کسی نگفت که از سادگی گذشت

حرف بزرگ ساده دروغی بزرگ شد

تا مرز بی نهایت از آن سادگی گذشت

بر گشت ودید پشت سرش خرمنی ریا

افتاده روی واژه صدق و صفای شهر

رفت از میان دوباره همه مهربان شدن

آمد به جای مهر همه جا کینه و نفاق

باور نمی کنی خبری ساده این چنین

دنیایی از بلا و کینه و جور و جفا شود

اکنون تمام شهر شده کینه و ریا

جنگیست بین مردم واهرمن و خدا

با یک خبر به سادگی یک نگاه خوب

رفتیم تا که بشکند عهد و وفایمان

ای کاش می شدی که ز نو باورش کنیم

آن ساده تک خبر

چیزی نبود به غیر از دروغ محض

مسجدسلیمان ۱/۷/۸۸ پورهاشمی

مست وار

ninameh — Sun, 20 Sep 2009 14:34:18 GMT

آموخته ام که خدا را نظر کنم

در جا به جای دلم منتظر کنم

در گوشه های قلب شکسته مدام

آیینه حضور خدا را سپر کنم

آموخته ام که وقت مناجات با خدا

غیر از خودم تمام خلایق را دعا کنم

در لحظه لحظه های دعای شبانه ام

یک گوشه ایی نظر به صاحب دعا کنم

شاید که آید و بنهد نامه سفید

بر دست من که عمری به سر کنم

گر این چنین شود دل دیوانه مست وار

از راه پر خطر گذرد دیده تر کنم

آموخته ام دعا کنم سر هر سجده ایی

بر بندگان که راه خدا را نظر کنند

آنان که روز وشب همه در فکر چاره اند

تا ماندگان به راه را دور از خطر کنند

مسجد سلیمان ۲۹/۶/۸۸ پور هاشمی

دو باره بر گردیم

ninameh — Mon, 14 Sep 2009 09:00:43 GMT

چقدر خوب بود اگر دوباره بر گردیم

به دشت پر ز گلوله های منفجر نشده

همان مکان که زمانی مکان روییدن بود

اگر دوباره بر گردیم

چقدر می توانیم همانند گذشته صمیمی باشیم

چقدر میشود فهمید که دوستی ها دوباره می رویند

بیاییم به باور خود به قبولانیم

گذشته بر نمی گردد اگر هزار مرتبه خود را بدار آویزیم

گذشته رفته هرگز نخواهد آمد باز

چرا که دیده حقیقت ز خانه هارفته

و شانه های سوخته از بی لباسی دریا

چه فایده دریا سکوت نمی کند با تمام امواجش

و یا چرا خروش خود را بدست باد سپرد

به زیر سایه احساس مردمی بودن

چقدر خوب میشد اگر دوباره بر گردیم

زمان باز گشت کجارویم ،چگونه عشق را بدشت ظهور بریم

حقیقت را دوباره جلای تازه دهیم

همان سان که در یک غروب تنهایی

به دوست وعده دیدار صبح را دادیم

اگر دوباره بر گردیم به وقت روییدن

زمین پر از لاله های سرخ شود

نگاه نافذ بیدارگان روز حساب

بدشت پر ز شقایق سلام دهند

و باز هم امید ها زنده شوند

اگر دوباره برگردیم به روزگار قدیم

مسجد سلیمان ۲۳/۶/۸۸ پورهاشمی

خستگی

ninameh — Sat, 12 Sep 2009 17:13:39 GMT

کوله بار خستگی را وسط کوچه تنهایی

رهاکردم به امید این که تو برداری

باور کنم که هستی در کنار من

اما حدیث عشق نمی خوانی

گذشتیم از رودی خروشان به امید دیدن دریا

ولی دریایی نبود تنها سرابی بود

در دورترین نقطه زندگی

این رود جاری همانی بود که ما نمی دانستیم

گذشتن از آن یعنی باختن

ولی گذشتیم به خاطر دلمان

دل نداشت ارزش دویدن و نرسیدن

اما می بایست بروم و رفتیم تا جایی که می توانستیم

این شد که کوله بار خستیگی را وسط کوچه تنهایی رها کردیم

به امیدی که کسی آید و بردارد وبر دوش گیرد خستیگی ما را

آنانی که آمدند نبودند آنانی که می باید می آمدند

هر چه بود در انتهایی ترین نقطه بود

بدون این که بخواهد باشیم ، ولی بودیم

گذشتیم از خط سرخی که برایمان نوشته و یا کشیده بودند

گذشتن همان و رفتن همان

که هنوز هم در حال رفتن هستیم بدون این که خودمان بخواهیم

روزی می رسد که ما هم خودمان خواهیم شد

دور نیست آن روز

می رسد راه درست بودن ها

آن زمانی که کوله بار خستگی ما را دیگری بردارد

و سنگرمان خالی نماند

مسجدسلیمان ۲۱/۶/۸۸ پورهاشمی

قلم

ninameh — Sat, 05 Sep 2009 13:13:18 GMT

این بار اگر خجالتی آمد ترا کشم

بر روی صفحه بی خط و بی نشان

بر روی سنگ فرش خیابان منتظر

روی نگاه مانده خیره به پنجره

شاید دوباره آید خواند مرا به نام

باور نمی کنم او رفته است از روزگار من

از روزگار که پر از حیله و ریاست

اما او رفته است دیگر کسی صدایم نمی کند

در آخرین گوشه برفی زندگی

دیگر کسی نوشته هایم را نمی خرد

چون بی نام توست یا درد روزگار پر از کینه و ثواب

اما دل گویدم که نویسم به روی سنگ

یا بر کشم نقش خودم را به روی سنگ

یک یادواره ایی از درد روزگار

یا که به پا خیزم و گیرم قلم بدست

مردانه سر کشم فریاد بودنم

در ظلمت سیاه زمستان روزگار

شاید کسی بیاید و از نو شروع شود

آن روزگاران خوب و پر از نقش دوستی

گوییم به هم از خاطرات خود

از کوچه های خاکی و از شیر آب ها

باور کنم دوباره تو خواهی رسید ز راه

باور کنم که قلم را دهی سلام

باور کنم که زمین را دهی تو نقش

با چهره قلم با یاد دوست از درد روزگار

باور کنم که خدا راست بوده است

اما دلم حدیث دگر ساز می کند

یک قصه از زمان کودکی خود به روستا

بار دگر قلم بگیرم بدست خود

تا نقش خود کشم روی سنگ فرش

باور کنی تو بودنم. . . . . .. . . .

این شعر در سال ۱۳۵۱ سروده شده بود که اکنون با اندکی تغییر دوباره نوشتم باشد که قبول افتد