نی نامه

کوتاه مختصر

ninameh — Sat, 12 Dec 2009 17:26:18 GMT

کوتاه و مختصر

از عصر ماد ها

تا عصر داد ها

تا روز گار سخت برادر کشی

دستان پر ز خون با سینه دریده

چشمان پر ز نفرت و آدم کشی

در دشت ظلمت و نیستی

این روزگار ما عهد پلشت هاست

این زندگی ما در بند برده هاست

یک جا پر است از نور عشق

یک جا همه در بغض و کینه اند

یک جا همه آماده دریدن تن مادران خویش

گویی کسی نیست که فریادها کشد

باور کنیم این زندگی از عهد مادهاست

یا که دوباره از نو شروع شده

این یادواره ها

کوتاه و مختصر

این زندگی پر است از درد بی دعوا

از درد آنکه سینه ما را دریده اند

با رسم دوستی

مسجدسلیمان ۲۱/۹/۸۸ پورهاشمی

خمار

ninameh — Sat, 05 Dec 2009 17:00:39 GMT

خمار کوی تو هستم مرا ز خانه مران

فتاده روی زمینم مرا ز خانه مرا ن

تمام جسم و تنم را گناه آلوده است

گناه کار زمانم مرا ز خانه مران

اگر توام برانی مرا کجا روم ای دوست

چو رانده از دو جهانم مرا ز خانه مران

تو دانی و من این دل که مست روی تو شد

خمار مست خمارم مرا ز خانه مران

غدیر آمد و من مانده ام هنوز در عرفات

طواف حج نا تمامم مرا ز خانه مران

گرفته را گلویم که ناله ساز کنم

به ناله های شبانگاهیم مرا ز خانه مران

اگر تو بخشی ومن هم به گرد خانه شوم

قبول حج جوابم مرا ز خانه مران

به انتظار تو شب تا سحر نخوابیدم

چو عاشق رخ مست توام مرا ز خانه مران

تمام شد همه ایام با تو بودن ها

چو دور گشته ز کوی توام مرا ز خانه مران

مسجدسلیمان ۱۴/۹/۸۸ پورهاشمی

غدیر

ninameh — Thu, 03 Dec 2009 08:13:34 GMT

غدیر روز رهایی

روز رهایی ز درد بی دردی

عبور از همه فاصله ها

یکی شدن به عشق رهایی

رسیدن به قله خوبی

گذشتن از خود

رسیدن به مقصد غایی

و دیدن حقیقت

به خود بالیدن

بلند ترین واژه در تمام زمان (غدیر)

غدیر عشق محمد به نام علی

حلول ماه ولایت بدست ختم رسل

ویاد گار به جامانده در غدیر زمان

و یاد واره دوران آشنایی ها

و روز خوب ولایت

مسجدسلیمان پورهاشمی

اگر اجازه دهی

ninameh — Mon, 30 Nov 2009 13:05:57 GMT

اگر زمان بیاید ، تو باز نیایی

اگر زمین بخواهد، اما تو هیچ نخواهی

چگونه می توانم اجازه ات گیریم

از آن کسی که ترا دوستر از منت دارد

چسان توانم باشم به وقت رفتن تو

برون ز سینه پر از هیاهو

فتاده در دره ایی پر از مه

شکسته بالی که هیچ انتظار پروازش نیست

اگر اجازه نداد من چه چاره کنم

گلایه پیش کدامین بزرگ من ببرم

که دعوتم نکند بر صبوری ایام

اگر اجازه دهی دوباره برگردم

بیایم دوباره بگویم حدیث تنهایی

و باز بخواهم تا اجازه دهد

که رود گونه بر از آب دیده شود

و شستشوی دهد صورت غمین مرا

تا بصورت شبنم

به قطره های محبت بدل شود یک شب

و در همان زمان که تو آیی ز جای برخیزم

و دل به سوی خانه محبوب باز بگشایم

ترا بخواهم از او

و با هزار تمنا بخواهم که اجازه دهد

که هر دو رود شویم وروان سوی دریا

مسجدسلیمان ۹/۹/۸۸ پور هاشمی

می توان برخاست

ninameh — Thu, 26 Nov 2009 08:55:04 GMT

می توان برخاست

می توان دید نگاه مظلوم

می توان خواند

نا نوشته همه ابیات جهان

می توان گفت ز درد مردم

از همان درد که سرتا سر دنیا دارد

درد بی دردی

می توان رفت از این بادیه ی بی سامان

خویشتن غرق نمود در کف دریای سکوت

می توان هیچ ندید

یا اگر دیدی می توانی بخودت وعده بهبود دهی

می توان گفت همه مردم ساده یک جا

غم دنیای دارند

می خورند غصه

با نگاهی خسته

با دو چشمان پر از اشک

می روند تا برسند به سراشیبی مردم داری

ولی آنجا خبری نیست ز مردم داری

و کسی هم منتظر نیست

تا بگوید که چرا مردم ساده همه در رنج و غم اند

خوب می فهمد این تن خسته من

این همه غربت و درد

باز هم می خواند و به خود می گوید

می توان برخاست

مسجدسلیمان - پورهاشمی

امشب

ninameh — Mon, 16 Nov 2009 07:30:18 GMT

امشب اگر سحر در آیی چه میشود

فردا اگر دوباره بیایی چه میشود

فردا کسی ندیده و امروز هم کمی

گر دیده باز آیی و آیی چه میشود

فرق رسیدن و نشتن کنار یار

هر چندخسته باز چو آیی چه می شود

عمری به حسرت رخ زیبا بسر شده

با یک تبسم ار ز در آیی چه میشود

دنیای پر فسانه من با تو شد امید

گر با تمام رخ در آیی چه میشود

دستان تو بدست من وباغ پر ز گل

گر مست مست در آیی چه می شود

محراب عشق نوشتم به نام تو

وقت نماز صبح در آیی چه میشود

یاد ترا همیشه یاد کند این دل خراب

با جام باده گر در آیی چه میشود

قبل از رسیدنت وضو گیرد این دلم

بر سجده گاه عشق در آیی چه می شود

مهمان خوان تو شده این دل تمام عمر

از باغ لاله لاله در آیی چه میشود

مسجد سلیمان پورهاشمی

دوبیتی

ninameh — Wed, 11 Nov 2009 09:10:44 GMT

گذری داشت دلم سوی بهشتی که ندید

نظری داشت دلم سوی خدایی که ندید

رفت و گردید ولی یافت نشد مقصد دل

هدفی داشت دلم سوی رهایی که ندید

*************************

گفت با دل ز چه رو شیدایی

تو چرا این همه آشفته و بی پروایی

مقصدی داشتی اما به مراد تو نشد

نرسیدی به مقصد چو خودت دریایی

***********************

مقصد عشق گرفتی و رسیدی به هدف

شهره شهر شدی تا که رسیدی به هدف

میل تو سینیه سوزان شقایق ها بود

دشت در پنجه گرفتی ورسیدی به هدف

*************************

سوختی سینیه سوزان شقایق ای دوست

در هم آمیخته کردی تو حقایق ای دوست

راه دانسته قدم های مردد تو زدی

عاقبت ریشه تو کندی ز شقایق ای دوست

مسجدسلیمان پور هاشمی

دیار مستان

ninameh — Fri, 06 Nov 2009 08:02:18 GMT

هر چه باران بخوریم

هر چه آهسته رویم

هر چه در دامنه دشت به همراهی گل پر یزنیم

باز هم مقصد ما معلوم است

به کجا خواهیم رفت

به دیاری که هم مردم آن ساده ترین ها هستند

به همان جا که پر، از گل ریحان باشد

به دیار مستان

به دیار همه عشاق خدا جو رویم

باز هم می پرسی به کجا خواهیم رفت

من وتو خواهیم رفت

به دیار مستان

مسجدسلیمان پور هاشمی

چیزی نبود

ninameh — Fri, 23 Oct 2009 06:43:18 GMT

چیزی نبود که خانه تکانی کنم دمی

حرفی نبود تا که بگویم از آن کمی

در باور خودم توهم بی جا نشسته بود

یا در نگاه خسته من جا گرفته بود

یا گوشه ایی ز چشم و ابرو اشارتی

یا نامه ایی نوشته داده حوالتی

خواستم که پرکشم از کوی و خانه اش

دستم گرفت و گفت نشینم به شانه اش

وقتی که دید خسته تر از خسته گشته ام

یک دم سکوت کرد به گفتا گذشته ام

حرف من و حدیث دلم چیز دیگریست

باور کنید خستگیم چیز دیگریست

از این همه ریا در عالم گسسته ام

ازا ین همه دغل ز عالم بریده ام

جیزی نبود تا بگویم به دوستان

آیند نظر دهند بر این باغ و بوستان

چیزی نبود غیر کلامی که رنگ داشت

رنگ ریا و خستگی و ننگ داشت

مسجدسلیمان پور هاشمی

حیف شد خانه ما خالی شد

ninameh — Sat, 17 Oct 2009 17:20:57 GMT

حیف شد خانه ما خالی شد

از دلی که همه عمر محبت می کرد

از نبودن هیچ نگفت

هیچ وقت هیچ گله از زندگی خود نکرد

یا نخواست تا دل ما لانه دردی باشد

یا نگفت منتظرم تا که کسی آید گوید هستم

همه جا بود ولی سایه ایی تنها بود

کوهی بود که همه تکیه به آن می کردند

و تهی دست

سلامی داشت بر صبح که نپرس

چقدر زیبا بود

وقتی به نماز می ایستاد

و چقدر آرام وقتی که نگاهم می کرد

با همان حوصله خوبی خود می گفت

مهربان باشیم و صبور

یا به ما می آموخت محبت ها را

دستمان می گرفت با خود مبرد به درخانه معبود

به همان جا که خودش با چه عشقی نگاهش می کرد

می شد فهمید که خدا را دیده

کین چنین محو تماشا گشته

با بسم الله پا را به در خانه معبود می گذاشت

ومرتب می خواند سوره انزلنا

به ما هم می گفت که خدا را دیدید

عاقبت رفت دلم تنها شد

خسته از این همه سختی

این همه درد که در هجر وفراغش خوردم

همه وقت یادش در دلم جا کرده

نرود هیچ ز یادم صورت زیبایش

دوش آمد و مرا با خود برد

و نشانم داد خانه خالی ما را به من

گفت این خانه خالی طلب لطف و محبت دارد

باید این خانه پر از شور و محبت گردد

هیچ دیگر نگفت و آهسته رفت

به همان جا که همیشه من و او میرفتیم

دست برد و کمی آب برداشت

و نگاهی انداخت

از نوع زیر لب زمزمه کرد سوره انزلنا

و به من گفت بخوانم با او

سوره انزلنا

و منم خواندم سوره دل خواهش

اما

حیف شد خانه ما خالی شد

از وجودی که سراپا محبت بود و دعا

مسجدسلیمان ۲۵/۷/۸۸ پورهاشمی